فضلك فما اكديت ابيت يا مولاي الّا احسانا و امتنانا و تطوّلا و انعاما و ابيت الّا تقحّما بحرماتك و تعدّيا لحدودك و غفلة عن وعيدك فلك الحمد الهي من مقتدر لا يغلب و ذي اناة لا يعجل هذا مقام من اعترف بسبوغ النّعم و قابلها بالتّقصير و شهد على نفسه بالتّضييع . اللّهمّ فانّي اتقرّب اليك بالمحمّديّة الرّفيعة و العلويّة البيضاء و أتوجّه اليك بهما ان تعيذني من شرّ [ كذا و كذا ] فانّ ذلك لا يضيق عليك في وجدك و لا يتكأدك في قدرتك و انت على كلّ شيء قدير فهب لي يا الهي من رحمتك و دوام توفيقك ما اتّخذه سلّما اعرج به الى رضوانك و آمن به من عقابك يا ارحم الرّاحمين . » « 1 » ( 1 ) « خداوندا تو مرا به لطف خويش هدايت كردى و من از روى غفلت به لهو و لعب پرداختم و تو مرا پند دادى و من از روى سنگدلى نپذيرفتم ، و به من كرم و نيكى كردى بازهم نافرمانى كردم و پس از اينها آنچه را كه به من شناساندى شناختم و به درگاهت برگشتم و استغفار كردم و تو مرا مورد عفو قرار دادى و باز دوباره به حال اوّل برگشتم و تو پرده‌پوشى كردى . پس تو را حمد و سپاس مىگويم اى خداوند مهربان و اعتراف مىكنم كه خود را در واديهاى هلاكت افكندم و به پرتگاه نابودى افتادم و در معرض قهر و سطوتهاى تو قرار دادم و خود را مورد عقوبتهاى تو ساختم ، اما با وجود اينها تنها وسيلهء من به درگاهت يكتاپرستى تو و دستاويزم اين بود كه چيزى را شريك تو قرار نداده و كسى را با تو خداى خود نگيرم و از تمام مهلكه‌ها و گناهان به سوى تو فرار كردم ؛ تو كه پناه گنهكاران و كسانى هستى كه در معرض تباهى نفس خود قرار دارند . خداوندا چه بسيار دشمنى كه شمشير

--> ( 1 ) صحيفهء سجّاديه : دعاى چهل و نهم .